...W h a t 's g o i n g o n...

 ใครว่ากรุงเทพ ฯ จะตัดขาดกับคำว่า"ความสงบ" เลยซะทีเดียว อย่างน้อย วิถีชนบทอาจอยู่ใกล้แค่เอื้อมเพียงอึดใจ   ที่นี่จะทำให้คุณรู้ สึกราวกับว่าเป็นโนบิตะ นั่งไทม์แมชชีน ย้อนกลับสู่อดีต ต่างกันเพียงว่าไทม์แมชชีนนั้น ไม่ได้อยู่ในลิ้นชัก    เพียงแต่เป็นรถเมลย์สาย 79 ที่จอดรับเราที่  Centra l world มุ่งสู่จุดหมาย โดยใช้เวลาแค่ 30 นาที

เมื่อก้าวลงจากรถ ก็จะเห็นภาพผู้คนขวักไขว่ จับจ่ายซื้อของกับร้านขายของริมทางที่เรียงรายระหว่างทางเดินเมื่อเดินลึกเข้าไปเราจะพบแพขนาดใหญ่ สำหรับทานอาหารที่ส่งขึ้นมาจากเรือลำน้อย ที่ลอยอยู่ริมแม่น้ำ อาหารที่ขายมีหลายร้าน แต่โดยรวมแล้วจะขายของคล้ายๆกัน คือ กุ้งเผา ก๋วยเตี๋ยว ผัดไทกุ้งสด ปลายาง หอย และผลไม้จากสวน ผมสั่งก๋วยเตี๋ยวเรือมากินแต่รู้สึกไม่อร่อยเท่าไหร เนื่องจากวิงเวียนศรีษะกับการที่ต้องมานั่งกินอยู่บนแพที่กระเพียบยุบยาบไปมา และก็ไม่เข้าใจว่าทำมัยจะกินกันบนพื้นดินธรรมดาไม่ได้เหรอคนเรา

 ความประทับใจจะไม่เกิดขึ้นเลย ถ้าเราไม่เหลือบไปมองเห็นซุ้มจำหน่ายตั๋วร่องเรือ ชมวิถีชีวิตริมน้ำของชาวบ้านสองฝั่งฝากแม่น้ำตลิ่งชัน เรือ 1 ลำ บรรจุคนได้ราว 20 คน พอเวลาประมาณ 11.00 น. พวกเราก็ลงเรือ พร้อมเดินทางชมชีวิตริมแม่น้ำกันด้วยใจหาดหวั่น 1.คือว่ายน้ำไม่เป็น 2.กลัวเรือร่ม และ 3. กลัวเสียเวลาเปล่า

ไกด์สาวเสียงแจ๊ว แนะนำสถานที่ต่างๆที่ผ่านไป และจุดใหญ่ๆที่เรือจะจอดแวะ กลิ่นนำ้ำคลองยังคงหอมอยู่ตามที่มันควรจะเป็น ต่างกับกับคลองบางสายที่สภาพย่ำแย่เกินกว่าแม้เพียงได้สูดดม

จุดแรกที่เรือจอดให้แวะชมคือวัดเกาะ เราไม่รู้ประวัติแห่งนี้มากนัก จากสิ่งที่เห็น วัดแห่งนี้เป็นแกาะ อยู่กลางแม่น้ำ ไกด์ให้เวลาเราเพียงชั่วอึดใจเพื่อขึ้นไปไหว้พระที่โบสถ์ จะว่าไปแล้วเราใช้เวลาไหว้พระและชมความงามของโบสถ์ได้ไม่ถึง 10 นาทีด้วยซ้ำ จากนั้นพวกเราก็รีบลงเรือมุ่งหน้าสู่สถานที่ถัดไปทันที

 สถานที่ถัดมาเป็นท่าน้ำวัดปากน้ำเรือจอดเทียบท่าเพียงให้พวกเราซื้อขนมปังให้กับปลาน้อยใหญ่ในแม่น้ำ ทุกคนต่างพร้อมใจกันซื้อขนมปัง แล้วโยนลงน้ำด้วยความเอ็นดูต่อปลาตัวน้อย เพียงไปกี่อึดใจ ฝูงปลานับร้อยก็รวมตัวกระจุกแน่น เบียบเสียดแก่งแย่งขนมปังกันอย่างคึกคะนอง ผมแอบเห็นปลาบางตัว ทำหน้าแหย่เก ราวกับมันพูดกับตัวเองว่า "กูต้องได้" ด้วยสายตาและท่วงท่าที่มุ่งมั้น หลังจากขนมปังทุกกคนหมด ฝูงปลาก็สลายตัว ทิ้งไว้เพียงสภาพเปียกปอนของให้ผู้ให้อาหารทั้งหลาย ด้วยแรงสะบัดน้ำใส่ของเจ้าฝูงปลานับร้อย ส่งผลให้หลายคนกร่อย เซ็งไปตามๆกัน

จุดต่อไปมุ่งหน้าสู่สวนกล้วไม้ ผมว่าคงเป็นจุดที่น่าสนใจที่สุด เพราะำไกด์สาวให้เวลาเรามากเกินกว่าจุดใดๆ โดยอนุญาติให้ใช้เวลาชมสวนได้ราว 20 นาที

เจ้าของสวนเป็นคนพาพวกเราชมชวนอย่างกระตือรือร้น ไม่แน่ใจว่าเขาอาจจะได้ค่าคอมมิสชั่นจากการน้ำคนมาลงชมสวนหรือไม่ แต่ก็ไม่สำคัญเท่ากับความจริงใจ ที่ตอบข้อซักถามของพวกเราได้ทุกคำถาม

นอกจากกล้วยไม้แล้วสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกแปลกตาและแปลกใจก็คือ พริก พริกที่นี้ไม่ธรรมดา รูปร่างเหมือนพริกขี้หนูทั่วไป แต่สีมัน ไม่ใช่ แดง หรือเขียว แต่กลับกลายเป็นสีม่วงเข้ม ดูแล้วอยากกินพริกขึ้นมาทันที

 เดินลึกเข้าไปเป็นสวนกล้วยไม้ มีหลากหลายพันธ์ แต่ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่า ชื่อแต่ละพันธ์มันจะเรียกว่าอะไร แต่รูุ้้้้แึค่ว่ามันสวยมากเลยครับ จะว่าไปแล้วที่นี้สร้างความสนใจให้ผมใช้เวลากับมันไม่น้อย มารู้สึกตัวอีกที เพื่อนร่วมเดินทางก็หายไปไหนกันหมด ว่าไปแล้วผมก็ใช้เวลาเกิน 20 นาที ไปแล้ว เมือคิดดังนั้น จึงรีบวิ่งกลับไปที่เรือทันที

 

พอลงเรือ เราก็ถึงช่วงเวลาเดินทางกลับแต่คนขับเรือใช้เส้นทางกลับใหม่ ทำให้วิวที่ได้ชมไม่ซ้ำจากขามา เรานั่งรับลมเย็นๆกลับไอแดดอุ่นอุ่น ถึงอุุุ่่นมาก ระหว่างทางเราได้เห็นชีวิตความเป็นไปสองฝากฝั่ง มียายใจดีให้อาหารหมาเร่รอนอยู่ข้างสะพานริมน้ำ มีเด็กๆเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน พร้อมสู้กล้องอย่างมืออาชีพ มีร้ายขายของชำเรียงราย มีครอบครัวน้อยๆพายเรือแจวผ่านไปมา รวมทังมีตัวเหี้ย(ขออภัยใช้คำไม่สุภาพ) เดินขวักไขวอยู่ข้างทาง ก่อนกลับมีการแวะซื้อข้าวหลามเจ้าเก่าแก่ แน่เนื้องด้วยผมไม่ชอบ เลยไม่ได้ซื้อมา

 โดยรวมเราใช้เวลาเดินทางชมริมน้ำกันประมาณ 2 ชั่วโมง กำลังเพลินๆ นับว่าเป็นวิถีชนบทที่อยู่ใกล้กับกรุงเทพแค่เอื้อม ที่น่าลองมาเที่ยวดูซักครั้ง

<

edit @ 8 Feb 2008 08:26:10 by JAE...JAE

edit @ 8 Feb 2008 08:29:35 by JAE...JAE